Μετά το 1989 τα ανθρώπινα δικαιώματα έγιναν η τελευταία «οικουμενική» ιδεολογία. Ενώνουν τον Βορρά με τον Νότο, τους καπιταλιστές της παγκοσμιοποίησης με τους κινηματίες της αντιπαγκοσμιοποίησης, τους φιλελεύθερους του πρώτου κόσμου με τους επαναστάτες του τρίτου, τους «δικαιωματικούς» και τους «κρατιστές». Για κάποιους αποτελούν σύμβολο του φιλελευθερισμού ή του ατομισμού, για άλλους της κοινωνικής δικαιοσύνης […]

Το 2015 και το 2016 στιγματίστηκαν από τις τραγικές εικόνες ενός ξεριζωμένου ανθρώπινου πλήθους που, ως πρόσφυγες και μετανάστες, εγκατέλειψαν τα πεδία των μαχών στη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη για να έρθουν στην Ευρώπη, τη δική τους Γη της Επαγγελίας. Πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι πάλεψαν με τα κύματα στο Αιγαίο […]

Από το 1989 και μετά, τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν γίνει η ιδεολογία μετά από «το τέλος των ιδεολογιών», η τελευταία «ουτοπία» σε έναν κόσμο χωρίς αξίες. Αλλά η μεταχείριση προσφύγων και μεταναστών, η κατάσταση εξαίρεσης στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και στους δρόμους της Αθήνας, και οι «ανθρωπιστικοί» πόλεμοι δείχνουν ότι η κατάσταση είναι πιο […]

    Στη συζήτηση για το κοινωνικό μέρισμα παρακολουθήσαμε ένα πολιτικό θέατρο του παραλόγου. Πέρυσι, η Νέα Δημοκρατία δημιούργησε το σύνδρομο του Σκρουτζ, του μίζερου τσιγκούνη στο περίφημο παραμύθι του Ντίκενς, που θέλησε να καταργήσει τα Χριστούγεννα γιατί είναι πολύ ακριβά με τα δώρα τους. Ετσι, δεν ψήφισε τη δέκατη τρίτη σύνταξη για τους χαμηλοσυνταξιούχους. […]

Τον Απρίλιο του 1872 μια κυρία με το ψευδώνυμο «Σοβαρή Αγγλίδα» δημοσίευσε γράμμα στους «Times» του Λονδίνου με τίτλο «Είναι οι γυναίκες ζώα;». Απευθυνόταν στους Βρετανούς βουλευτές: «Το κατά πόσον οι γυναίκες είναι ίσες με τους άνδρες έχει συζητηθεί ατέρμονα χωρίς απάντηση. Το κατά πόσον έχουν ψυχή παραμένει βαθιά αμφισβητούμενο θέμα. Θα ήταν όμως υπερβολικό […]

Βασική επιδίωξη της φιλελεύθερης διανόησης είναι να νομιμοποιήσει την άσκηση της εξουσίας και της κρατικής βίας. Διακηρύσσει λοιπόν ότι το δίκαιο και η εξουσία είναι πολιτικά και ηθικά εξωτερικά το ένα προς το άλλο, ότι ο νόμος περιορίζει και εξανθρωπίζει την άσκηση της εξουσίας. Όσα περισσότερα νομικά δικαιώματα έχουμε τόσο λιγότερη εξουσία υπάρχει, μας λένε, […]

Πίσω από την πρόσφατη συζήτηση για τις εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες βρίσκονται συμπυκνωμένες και κωδικοποιημένες μια πολιτική και μια φιλοσοφική διαμάχη. Το διακύβευμα της σχέσης μεταξύ του κυρίαρχου και των μειονοτικών πολιτισμών είναι πολιτικό και γεωπολιτικό. Αλλά τα γενικότερα ερωτήματα «ποιες ανθρώπινες αξίες είναι απόλυτες» και «πώς δημιουργείται η ανθρώπινη ταυτότητα» βρίσκονται στην καρδιά της […]

Δίκαιο, πολιτική, δικαστές Η ιστορία του 19ου και του πρώτου μισού του 20ού αιώνα χαρακτηρίζεται από μια σκληρή μάχη μεταξύ φιλελευθερισμού και δημοκρατίας. Οι μεγάλοι φιλελεύθεροι φιλόσοφοι ήταν αντίθετοι στην επέκταση του δικαιώματος ψήφου σε άκληρους ή αμόρφωτους πολίτες γιατί φοβούνταν ότι όταν οι δεύτεροι θα κέρδιζαν την εξουσία -μια και ήταν περισσότεροι- θα καταργούσαν […]

Ο πρόσφατος διάλογος για τη συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας έχουν κάτι κοινό: αφορούν τη βιοπολιτική άσκηση της εξουσίας. Εν τούτοις η σύγχυση που επικρατεί δεν επιτρέπει μια νηφάλια και τεκμηριωμένη συζήτηση. Οι «αδιάβαστοι» σχολιαστές αλλά και πανεπιστημιακοί δάσκαλοι αγνοούν ή αποφεύγουν τους σύγχρονους θεωρητικούς προβληματισμούς. Όπως υποστήριξε ο […]

Το άρθρο αυτό είναι το πρώτο μιας σειράς για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η σειρά εξετάζει ένα κεντρικό παράδοξο. Οι μετανάστες που πνίγονται στην Μεσόγειο και το Αιγαίο, οι 300 της Υπατίας, οι άνεργοι νέοι και ηλικιωμένοι ή οι εγκλειστοι στο Γκουατάναμο Μπέι δεν έχουν σχεδόν κανένα δικαίωμα ή απαίτηση προς την εξουσία. Πώς γίνεται λοιπόν […]